Verhalen uit het hart van Frankrijk

Geheimzinnig Ginich

Op de flanken van de hoogste berg in de Montagne Bourbonnaise, de Montoncel, bevindt zich een bijzondere rotsformatie diep in de Bois Noirs. Al sinds we in de Montagne Bourbonnaise komen wisten we af van het bestaan van deze grote rotsen maar nog nooit ondernamen we de tocht er naar toe. Tot nu.

In de vorige eeuw werd een terminaal zieke kunstenaar uit Vichy, Pierre Frobert, in zijn dromen gemaand om naar deze plek te gaan. Hij had er nog nooit van gehoord en het kostte hem dan ook moeite om de plek te vinden. Hij verbleef een volle nacht op de stenen en genas volgens zijn zeggen van leukemie. Daarna had hij voorspellende visioenen, à la Nostradamus. Hij bezocht de stenen vaker en toen viel hem op dat sommige stenen met werktuigen bewerkt leken te zijn. Hij ontdekte een schildpad, een vis, een leeuw en nog meer dieren. Groot was zijn verbazing dat de steenmassa zich richtte op de Poolster. Alle dieren die hij ontdekte richtten zich op de corresponderende sterrenbeelden. Had hij een duizenden jaren oud monument of heiligdom ontdekt? Wie had dat gemaakt?

In de jaren erna tot op heden bezochten vele mensen de steenformatie. Mensen genazen er van kwalen, ervaren er een sterke energie of genieten van de rustgevende werking van de plek. 

Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Op een doordeweekse dag in mei ondernamen wij de tocht naar de Pierres de Ginich. Na een prachtige tocht door de bergen en een laatste stuk over een slecht begaanbare weg parkeerden wij de auto en liepen verder over een rotsachtig pad. Na enkele honderden meters troffen wij rijen gestapelde keien aan. Elke bezoeker had een eigen steen bijgedragen. We liepen voorbij de gestapelde stenen en daar torenden de enorme rotsblokken van Ginich zich boven ons uit. Gigantische blokken graniet, gespleten, geërodeerd, balancerend tegen elkaar.  Indrukwekkend. Langzaam liepen wij eromheen, inderdaad leken sommige stenen bewerkt maar meer nog zagen wij de invloed van vele duizenden jaren erosie. Wacht, daar zagen we toch, ja, een schildpad! We zaten een poosje op één van de grote stenen en genoten van de rust en de stilte. Hebben wij iets bijzonders gevoeld? Nee, dat niet. Maar de stenen van Ginich zijn in ieder geval de moeite waard om te bezoeken in de prachtige natuur van de Montagne Bourbonnaise.


En dan, ja, de kop van een schildpad!

Deze rotsen hieronder richten zich op de Poolster.Hieronder de rotsformatie met de schildpadkop rechts in beeld.

Share