Verhalen uit het hart van Frankrijk

Uitgaan in Vichy

In Vichy heeft uitgaan de grandeur zoals die vroeger gewoon was. Vrouwen in ruisende rokken flaneren voor de aanvang van een voorstelling door de stad, arm in arm met hun galant of hun man. Ze wachten met de juiste élégance tot een deur voor hen wordt open gedaan, glimlachend naar iedereen in de buurt. Gezien mogen worden, dat stralen ze uit.

We hebben kaarten voor het ballet Carmen in de Opéra van Vichy -modern ballet. We zijn ruim op tijd en wandelen wat rond op zoek naar een eetgelegenheid. Voor een van de vele restaurants in de omgeving lopen we vrienden tegen het lijf die ook kaarten hebben bemachtigd. We drinken met z’n vieren op een terras wat tot daar een half uurtje later de keuken open gaat. Er is nog genoeg tijd om te dineren voor de voorstelling begint, wordt ons door het bedienend personeel bezworen. Ons lukt het inderdaad, maar anderen moeten vijf minuten voor de voorstelling begint vlug het dessert naar binnen scheppen.

We zien dat steeds meer auto’s een parkeerplekje proberen te bemachtigen. Niet alle heren blijken even goede chauffeurs, maar zonder uitzondering stappen ze vlug uit om de deur aan de passagierskant te openen. Ranke benen steken zich naar buiten. Hoffelijk wordt een arm aangeboden en daar verrijst een dame, duidelijk klaar om uit te gaan.

Het is druk in de Opéra. Uitverkocht. We banen ons een weg naar onze zitplaatsen in de zaal. We hebben ook een beetje pech. De stoelen achterin hebben nauwelijks beenruimte. De stoel naast ons, aan het eind van de rij, heeft zelfs helemaal geen ruimte. Als de zetel is neergeklapt, zit die klem tegen de rugleuning ervoor. De eigenaresse voor één avond van die stoel krijgt na haar klacht een plaats bovenin. Daar is minder zicht, maar meer ruimte. Ik kan mijn benen nu makkelijker kwijt.

We kijken om ons heen. Er is opgewonden geroezemoes en nog steeds komen mensen binnen. De rest van onze rij in de zaal en de rij daarvoor is gevuld met bejaarde mensen die ruim voorzien zijn van loopkrukken en ander ondersteunend materiaal dat kennelijk bij hun leeftijd hoort. Ze horen zichtbaar bij een en dezelfde groep, die wordt begeleid door twee jonge vrouwen. De voorstelling begint – modern ballet.
Modern ballet – dat betekent strakke lijven van gespierde mannen en afgetrainde danseressen in mooie en beeldrijke kostuums.
Modern ballet – dat betekent dat sommige mannen vrouwenpakjes aan hebben, wat bij vooral de lange man een onbedoeld humoristisch beeld oplevert.
Modern ballet – dat betekent ook dat van het verhaal van Carmen slechts rudimenten overblijven.

De muziek klinkt weergaloos in de zaal. De prestaties in het fraaie decor zijn verbluffend. Menig open doekje stijgt op uit de zaal. Ook wij klappen mee. De twee rijen 75-plussers doen niet mee. Ze houden dat vol tot aan het einde als de dansers en hun regisseur applaus na applaus komen ophalen.

Wij gaan nog even wat drinken op een terras bij de Opéra. Er mag geen eind komen aan een avond uit in de stad. Veel andere bezoekers vinden dat ook. Na een uurtje komt een groepje mensen het terras op. Het zijn de dansers. Er klatert spontaan een applaus op dat dankbaar wordt aanvaard. Grandeur tot het end.

Share