Verhalen uit het hart van Frankrijk

Die bureaucratie

“In Frankrijk is voor alles wel een regel of wet en er zijn meer ambtenaren dan gewone mensen!” De frustratie druipt van het gezicht van een van mijn Nederlandse vrienden hier in Frankrijk. Het was hem weer niet gelukt om zonder invulformulieren het gemeentehuis te verlaten. Vroeger was het heel anders, beweert hij met een doorleefd, want oud gezicht. In die tijd had hij weliswaar geen zwembad van 3,60 meter in het rond, maar toch.

Zijn opblaasbadje, zoals hij zelf noemde, was net meer dan 10 vierkante meter groot. Bovendien zou hij het ding in juni opzetten en het halverwege september weghalen. Dat zijn al twee redenen om een kleine vergunning aan te vragen, had een vriend een beetje pesterig gezegd. Wijsneus, had hij hem toegevoegd. Maar hij was toch nog even langs de Marie gegaan en de situatie voorgelegd. De dame achter de balie keek hem verbaasd aan. “Ruzie met de buren”, vroeg ze voorzichtig. Dat was niet het geval, dus hij dacht nog zonder veel gedoe weg te kunnen gaan, toen toch de lades met formulieren open gingen. “Attendez.” Het kopieerapparaat werd aangezet en zoemend werden tientallen velletjes met instructies en het invulformulier afgedrukt. Terwijl ze de vellen papier aan elkaar niette, vroeg de dame of hij in een gebied woont, dat valt onder de regels van een beschermd monument. Dat was inderdaad het geval, had hij geleerd uit een eerdere vergunningsaanvraag voor het vervangen van zijn dak. Dan mag uw zwembad maar 15 dagen staan, zei ze en bladerde snel door de formulieren naar het juiste voorschrift. Daar stond het: « pour une durée inférieure à trois mois (15 jours dans les secteurs sauvegardés ou protégés), sous réserve que les lieux soient remis dans leur état initial. «

Gelukkig was zijn zwembad nog niet uitgepakt. Hij ging het ruilen voor een kleiner exemplaar.

Share