Verhalen uit het hart van Frankrijk

Cascades

Een bruggetje naar een watermolen bij de Barbenan

Een bruggetje naar een watermolen bij de Barbenan

“Ja hoor, ik vind het ook echt een leuke wandeling. Alleen het laatste stukje naar de cascades is wat moeilijk.” De uitbaatster van Auberge du Précontent is naadloos van het rappe Frans overgegaan naar het vriendelijke Limburgs. Ze klinkt monter als altijd en ze voegt toe dat je toch nog wel om de moeilijkste obstakels heen kunt lopen wanneer je door de bossen naar de Cascade de la Pisserotte wilt wandelen.
Het heeft enkele jaren geleden zwaar gestormd in de regio en een flink aantal grote woudreuzen zijn omgevallen. Ze hebben jongere bomen in hun val meegenomen. Het is alsof de goden mikado hebben gespeeld. De bomen liggen kriskras over de paden en hangen boven de steile hellingen die de Cascade de la Pisserotte omringen. Soms kun je over deze vegetale hindernissen heen klimmen of er onderdoor kruipen. Maar soms kom je door de dicht op elkaar gestapelde bomen niet verder en moet je op zoek naar een omweg. Dat betekent dat je een stukje helling moet vinden waar je nog enigszins stijlvol naar beneden kunt lopen in plaats van op je kont enkele meters over de grond naar beneden te glijden. En dan op naar de volgende hindernis.

De cascades zijn evenwel in elk jaargetij deze moeite helemaal waard. ’s Winters hangen lange ijspegels aan de rotsen waarlangs het riviertje Barbenan zich woest naar beneden stort. In de zomer, die in dit deel van Auvergne heet kan zijn, is het heerlijk vertoeven onder de schaduwrijke bomen en in het koele water.

Maar waarom pakt niet iemand een stevige kettingzaag en maakt daarmee de paden weer een beetje gangbaar? Het antwoord is verrassend simpel. De bossen rond de cascades zijn particulier terrein en de eigenaar vindt het wel goed zo. In de loop der jaren zijn de alternatieve routes al wat uitgesleten, zodat je niet meer al te lang hoeft te zoeken naar een begaanbaar pad.

Wie vanaf de noordkant naar de watervallen loopt, heeft overigens minder last van omgevallen bomen, maar zal dan dezelfde route terug moeten nemen.

Door de grote toevoer van water is vooral in het voorjaar en de herfst het donderende geweld indrukwekkend. Ook de hoge en zeer steile kanten manen ons tot de nodige voorzichtigheid. Houd kinderen en honden maar dicht bij je. De legende die bij deze cascades hoort, vertelt over een oude vrouw die vele dagen achtereen een langen, lange draad had gesponnen die ze met een steen aan het uiteinde in het uitgesleten riviertje liet zakken. Maar hoe lang de draad ook was, de steen raakte nergens de bodem. De bewoners hebben uit angst voor het diepe water daarna alle stenen in de buurt in het riviertje gestort. Sindsdien beukt de Barbenan op deze stenen. Deze legende sluit naadloos aan bij de geschiedenis van de Cascade de la Pisserotte, die vroeger één grote waterval van zeker 7 meter hoog was. Maar meer dan 100 jaar geleden is die bij een apocalyptisch onweer in elkaar gestort en zijn het nu meerdere watervallen achter elkaar.

Aan de bovenkant van de cascades is een klein bruggetje dat ons naar een verlaten graanmolen voert. De wateromleiding naar het schoepenrad is inmiddels dicht en er zitten geen deuren meer in. Maar het hele maalsysteem is aanwezig en de techniek van weleer is nog steeds goed zichtbaar. Net als de graffiti die door feestvierder binnen is achtergelaten.

Pisserotte of picherotte, dan wel pichero betekent in het patois een smalle waterdoorgang. Daarom zijn er in Frankrijk wel meer cascades de la pisserotte te vinden, maar die in de Barbenan is wel de mooiste.

Share