Verhalen uit het hart van Frankrijk

Pique-nique


Een stofgrijze Peugeot 309 rijdt rustig over de weg – vader zit dicht op het stuur en moeder staart geduldig uit het raam. Langzaam rolt de auto de berm in, naar een plekje waar nog enige schaduw is. Er wordt geparkeerd, zorgvuldig geparkeerd. Stukje vooruit, stukje achteruit, toch nog een beetje naar voren. Ho!

Man en vrouw stappen uit. Ze kijken tevreden. Hier picknicken ze bij mooi weer al vele jaren. De kofferdeksel gaat omhoog, twee stoeltjes en een tafeltje worden gepakt. Zorgvuldig klapt vader de meubeltjes uit en zoekt een plekje vlak langs de weg waar de bodem nog enigszins stabiel is. Moeder heeft intussen de tas met spullen open gemaakt. De fles wijn wordt als eerste uit de tas gehaald en neergezet voor vader, die zich al in zijn stoel heeft genesteld. Hij begint direct met het ontkurken terwijl zij de kommaliewant uitstalt op tafel. Als het goed is zijn ze gelijk klaar en hoeft vader niet driftig met de fles te zwaaien tot de glazen er zijn. Het eten kan beginnen. Op de borden liggen een quiche die al in punten is gesneden en wat brood. Vader en moeder kijken de weg af. Zij behoren tot de echtparen die het zwijgend samenzijn tot een kunst hebben verheven.

Zin

Wij gaan picknicken, want het is mooi weer en er is weinig te doen. Thermoskan met heet water, oploskoffie (altijd beter dan oude en verschaalde koffie), theezakjes, brood en kaas gaan allemaal in de rugzak. Dit keer geen wijn. Die komt later op de dag wel als we weer terug zijn. In de natuur voordrinken past niet bij ons. We pakken ons dikke kleed in. Dat is groot genoeg om op te eten en ook om op te liggen met de ogen dicht. Op de kaart zien we al een paar mooie binnenwegen waar we van de gebaande weg af kunnen om wandelend een leuk plekje te zoeken. We willen een beetje schaduw, mooi uitzicht en vooral rust. Oh ja, een redelijk horizontale plek is ook aan te bevelen – we zijn al eens achter een wegrollende fles aangerend. Het mooist is een bankje onder een boom, langs een watertje of op een berghelling. De natuur in. We hebben er zin in.

Onderweg zien we dat veel Fransen niet de moeite nemen om dieper het bos of veld in te trekken. Zij picknicken achter hun auto langs de berm. Op hun picknicktafeltje staan de borden en de glazen.

Voorbij
Vader staat op als zijn bord en glas leeg zijn. Het is het teken voor moeder om de laatste druppels uit de glazen te schudden, alles in de tas te stoppen en alvast in de auto te gaan zitten. De stoeltjes verdwijnen weer in de kofferbak, deksel gaat dicht en langzaam rolt de Peugeot naar huis. Weer een dag voorbij.

 

Share